11-november toespraak Patrick Dewael

11 November 2016

Dames en heren,

Vandaag herdenken wij het einde van de Eerste Wereldoorlog, exact 98 jaar geleden.

Op 4 augustus 1914 brak voor België de Eerste Wereldoorlog uit toen het Duitse leger het neutrale België binnenviel.

Vier jaar later, op 11 november 1918, zwegen de wapens. Op 28 juni 1919 werd het Vredesverdrag van Versailles ondertekend.

Deze wapenstilstand maakte een einde aan de Groote Oorlog. Het was het eerste internationale conflict op wereldschaal, maar niet het laatste.

Tussen het uitbreken van de oorlog en de ondertekening van de vrede vielen over de hele wereld miljoenen doden te betreuren.

Anderhalf miljoen Belgen sloeg op de vlucht. 600.000 mensen verloren op Belgisch grondgebied het leven. Minstens anderhalf miljoen mensen raakten gewond.  Dit waren zowel militairen en burgers.

Het zijn ontstellende cijfers die iedere keer weer doen huiveren.

 

Dames en Heren,

De slachtoffers van deze oorlog verdienen ook vandaag nog een blijvende en waardige nagedachtenis, zeker nu de laatste getuigen van deze oorlog verdwenen zijn. Natuurlijk is dit ook het geval voor de Tweede Wereldoorlog.

We mogen de gruwelen van de oorlog niet vergeten. Net daarom is het belangrijk om in te zetten op immaterieel erfgoed. Om de ervaringen van ooggetuigen te bewaren en te ontsluiten. Het gaat om een blijvende en pakkende herinnering aan deze zware tijd.

Onze Dienst Erfgoed stelt in dat kader binnen een maand het derde deel voor van de reeks Tongeren en Tongenaren in oorlogstijd.
Het deel over bevrijding.

Er werd hiervoor niet alleen gebruik gemaakt van bestaande interviews. Er werden ook nog een 15-tal extra interviews afgenomen van mensen die de oorlog overleefd hebben en hun herinneringen met u willen delen.

Binnen een maand kunnen we u deze publicatie voorstellen, inclusief een dvd met deze interviews.

 

Dames en heren,

Na afloop van zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog, nam de internationale gemeenschap stappen om ervoor te zorgen dat zulke escalatie van geweld nooit meer zou kunnen gebeuren.

In 1945 wordt de Verenigde Naties opgericht.

In 1948 zorgt de ‘Universele Verklaring van de Rechten van de Mens’ voor een historische mijlpaal in onze hedendaagse geschiedenis.

In Europa begonnen we in 1951 aan een zo mogelijk nóg ambitieuzer project: de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal dat we nu kennen als de Europese Unie. De integratie van vandaag 28 lidstaten die vooral op vlak van de vrijheid van goederen, diensten, personen en kapitalen ver is doorgevoerd creëert al meer dan 70 jaar vrede op ons continent.

We moeten ons er echter van bewust zijn dat vrede – in de woorden van Jan Techau, [directeur van ‘Carnegie Europe, the European centre of the Carnegie Endowment for International Peace’] geen eindstadium is, maar een continu proces.

Vrede berust op grondige kennis en kracht. Dat vergt flink wat inspanningen en enorm veel geduld.  Vrede is voor Techau dus het resultaat is van het voortdurend in evenwicht houden van uiteenlopende belangen.

Het lijkt wel de definitie van het Europese project: een evenwicht tussen uiteenlopende belangen.

 

 

Dat hebben we recent nog gezien toen de Europese Unie een vrijhandelsakkoord wilde afsluiten met onze vrienden uit Canada, die in WOII zo moedig aan onze zijde hebben gestreden.

Het plotse Waalse verzet tegen CETA is daarom onbegrijpelijk. Canada is een land met een sterke democratische traditie en waar wij zonder schroom onze economische banden mee kunnen, mee moéten, aanhalen. Waarom zou handel drijven met de Canadezen een groter probleem zijn dan met Vietnam, Columbia of de Filipijnen? Waarom zou wapens exporteren naar Saudi-Arabië minder problematisch zijn dan peren naar Canada?

Ik ben ervan overtuigd dat internationale vrijhandel een motor is van democratisering en meer vrijheid in de wereld. En vrije, democratische staten zoals EU-lidstaten en Canada moeten daarin voorop lopen en zo een baken zijn voor de rest van de wereld.

 

Dames en heren, ik rond af.

Vrede is geen onmogelijke opdracht.

Vrede, hoe onwaarschijnlijk het soms ook lijkt, is haalbaar. Dat bewijzen wij, als deel van de Europese Unie, al ruim 75 jaar.

Die hoop en kracht brengt ons terug bij de slachtoffers van oorlog.

Van de oorlogen van toen, maar ook van de oorlogen van vandaag.

Van àlle oorlogen.

Die slachtoffers moeten we niet enkel oprecht eren. We moeten vooral uit die gruwel leren.

Het is dus niet naïef vrede na te streven. Het is naïef dat niet te doen.

Ik dank u.

14991104_925749887558548_4523569553057864988_o

Comments are closed.